vrijdag 17 december 2010

UK: Guidance on the wearing of Sikh articles of faith in the workplace and public spaces

Guidance on the wearing of Sikh articles of faith in the workplace and public spaces

Sikh articles of faith guidance publication cover imageThis guidance aims to raise awareness of Sikh articles of faith and the
concerns which may arise from the wearing of these. We hope that it
will provide useful information for balancing the needs of individuals
and service users with those of employers and public services.

Download the guidance (PDF) | Download the guidance (Word)


dinsdag 16 november 2010

SINT-TRUIDEN, Belgium : Sikhs vieren geboorte eerste leraar met processie

Sikhs vieren geboorte eerste leraar met processie

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=BLREI_20101115_002
  • maandag 15 november 2010, 19u46
  • Auteur: Ralf Eicker
  • Een demonstratie van de sikhgevechtssport.

SINT-TRUIDEN - De sikhgemeenschap vierde zondag de geboorte van haar eerste leraar met een optocht van de tempel in Halmaal naar de Grote Markt. Daar gaven de sikhs een demonstratie van de sikhgevechtssport

Zoals elk jaar vieren de Belgische sikhs de geboorte van Sri Goeroe Nanak Dev ji, de eerste leraar van de sikhs. Dat deden ze zondag opnieuw met een Nagar Kirtan, een optocht. Die ging van de tempel in Halmaal naar de Grote Markt en terug. Letterlijk vertaald betekent Nagar Kirtan 'zingen in de stad'. 'We zingen omdat we herdenken dat in 1469 Goeroe Nanak, de eerste leraar van de Sikhs, geboren werd in het noord-westen van India', zegt woordvoerder Harjinder Singh. 'Vijf sikhs in traditionele kleding gaan de stoet vooraf. Achter hen rijdt de Palki-Sahibwagen, een versierde vrachtwagen met daarop de Goeroe Granth Sahib en de muzikanten die gezangen uit de Goeroe Granth Sahib zingen. Goeroe Nanak Dev verwelkomde iedereen ongeacht hun kaste, geloof, geslacht of huidskleur. De Goeroe staat boven sektes en religies. Hij behoort tot de hele mensheid', weet Harjinder Singh.

Op de Grote Markt gaven de kleurrijke sikhs een demonstratie van de Gatka, de sikhgevechtssport, en deelden ze gratis voedsel (langar) uit.



donderdag 21 oktober 2010

Obama maakte grote fout: toont zwakte, handelt uit angst

Obama maakte grote fout: toont zwakte, handelt uit angst

De Telegraaf bericht dat de Amerikaanse president Barack Obama een bezoek aan een Sikhtempel in India heeft afgezegd omdat hij bang is dat critici in de Verenigde States foto's van het bezoek zullen gebruiken om hem af te schilderen als een moslim. In Sikhtempels bedekt men namelijk het hoofd. Een paar jaar geleden was er een foto in omloop van Obama gekleed in traditionele Afrikaanse kleding. Sommige rechtsradicalen in de VS gebruikten die foto vervolgens om Obama af te schilderen als een islamiet.

In een enquête van het tijdschrift Time zei 24 procent van de respondenten te denken dat Obama islamitisch is. De 'spindoctors' van het Witte Huis huiveren daarom al bij het idee van dergelijke suggestieve foto's.

Ja het is inderdaad bijzonder suggestief om een tempel met hoofdbedekking in te lopen, zeg. Schok-kend als hij dat zou doen. Onamerikaans, anti-christelijk, etc.

Het is natuurlijk te belachelijk voor woorden dat Obama zich door dit soort rumoeren laat leiden. Het is belangrijk voor de VS om een goede relatie te hebben met India; één van de opkomende supermachten in de wereld. In een paar decennia tijd zal het land van Ghandi een absolute macht zijn, met een niet te versmaden economie.

Dit bewijst eens temeer dat het Witte Huis doodsbang is voor de Amerikaanse kiezer. Obamas redenering is absoluut onlogisch. De beheerder van de Gouden Tempel zegt zelfs dat Obama een pet mag dragen. Hij kan met een Chicago White Sox (zijn favoriete team) pet op de tempel prima in. Dan ziet hij er toch gewoon Amerikaans uit, terwijl hij de banden met de Sikhgemeenschap in India nauwer aanhaalt. Een win-win situatie, zou je zeggen.

Maar nee, in plaats van logisch na te denken laat Obama zich leiden door angst. Hij weet dat zijn reputatie in de twee jaar na de presidentsverkiezingen die hij zo gemakkelijk won tegen John McCain zware schade heeft opgelopen en is doodsbang om de zaken nog erger te maken. Als dat niet een veeg teken is voor democraten met betrekking tot de verkiezingen van volgende maand en zelfs van 2012 weet ik het ook niet meer. Hij laat zich klaarblijkelijk definiëren door de tegenstander; een bijzonder slechte strategie als je verkiezingen wilt winnen.

Overigens vraag ik me ook af of men niet besloten heeft het bezoek af te zeggen uit angst moslimfundamentalisten voor het hoofd te stoten, met name in Pakistan. Het zou kunnen dat hij dat niet wil zeggen, en zijn afzegging probeert te gebruiken om conservatieven als radicaal en discriminerend neer te zetten. Ook dan laat hij zich leiden door angst. En zoals de wijzen eens zeiden: angst is een slechte raadgever.


Obama mijdt bezoek sikh-tempel vanwege hoofdbedekking

Obama mijdt bezoek sikh-tempel vanwege hoofdbedekking

Van onze verslaggever Iñaki Oñorbe Genovesi − 20/10/10, 21:48
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2804/Barack-Obama/article/detail/1036164/2010/10/20/Obama-mijdt-bezoek-sikh-tempel-vanwege-hoofdbedekking.dhtml
Prins Charles van Engeland bij een bezoek aan India, begin oktober. © reuters

AMSTERDAM - Gretig suggereren tegenstanders van Barack Obama dat de Amerikaanse president stiekem een moslim is. Onlangs bleek nog uit een opiniepeiling dat één op de vijf Amerikanen denkt dat Obama eigenlijk een moslim is.

Het verklaart waarom Obama in de verhitte discussie over de mogelijke bouw van een moskee bij Ground Zero op eieren loopt, maar ook waarom hij uit vrees voor nieuwe geruchten over zijn vermeende moslimschap zijn geplande bezoek aan de beroemde Harmandir Sahib - ook wel bekend als de Gouden Tempel - in India van het programma heeft geschrapt.
 
Volgende maand zou Obama het belangrijkste heiligdom van de sikhs in de stad Amritsar bezoeken. Maar ja, niemand mag dat heiligdom zonder hoofdbedekking betreden. Ook de Amerikaanse president niet. En foto's van Obama met hoofdbedekking is wel het laatste waar de 'spindoctors' op zitten te wachten.
 
Dergelijke foto's zouden door Obama's tegenstanders net zo kunnen worden misbruikt als de bekende plaat van Obama gekleed in traditionele Afrikaanse kleding. En dus de geruchten over diens moslimschap weer aanwakkeren. Dus blijft Obama weg. Al zouden veiligheidsoverwegingen ook een rol hebben gespeeld.
Gurubachan Singh, een beheerder van de Harmandir Sahib, heeft laten weten dat Obama nog altijd welkom is.

More Info : Gouden Tempel - Amritsar

dinsdag 5 oktober 2010

De Sikh-separatistenbeweging en de Indiase staat: een terugblik

De Sikh-separatistenbeweging en de Indiase staat: een terugblik

M.S. Ahluwalia (2003)

Original Article : http://www.sikhspectrum.com/052004/ahluwalia_ms_3.htm

Introductie

Het idee van gelijkheid staat centraal in het Sikhisme of het nou gaat om gelijkheid van man en vrouw, een kasteloze maatschappij, religieuze tolerantie of de zoektocht naar vrijheid. Nochtans vonden er in de vroege jaren tachtig van de vorige eeuw een aantal grote conflicten plaats tussen de Sikhs en de Indiase staat.

In de Sikh gemeenschap heeft altijd een stroming bestaan die vóór een Sikh staat is. Deze en verschillende andere politiek-religieuze factoren creëerden een ruimte waarin de Sikhs konden rebelleren tegen wat de overheid definieerde als "Constitutioneel Raamwerk" en waarin de Sikhs alternatieven aanboden. Dit leidde uiteindelijk tot een serieus conflict met de Indiase staat en het resulteerde, voor wat de Sikhs betreft, in serieuze schending van de mensenrechten.

 

Aparte identiteit van de Sikhs

De Sikhs zijn in 1918 expliciet erkend als één van de drie nationale entiteiten door het Montego-Chelmsford Rapport. De auteurs van dit Rapport waren van mening dat de Sikh representatie in het beleid en de diensten consistent moest zijn aan hun positie. De Indiase Overheids Wet (1919), het Simon Commissie Rapport (1930), Ramsay Macdonald's Gemeenschaps Toekenning (1932) en de Indiase Overheids Wet (1935) verwezen allen naar de Sikhs als een aparte entiteit. Ze waren, net als de Hindoes en Moslims, vertegenwoordigd bij de Ronde Tafel Conferentie (1931), De Cripps' Mission (1942), Lord Wavel's Plan (1944), Cabinet Mission Talks (1946) en het Mountbatten Plan (1947) en ze hadden een apart electoraat, net als de Moslims.

 

Beloftes voorafgaand aan onafhankelijkheid en de Sikhs

Voorafgaande aan onafhankelijkheid keurde het Congres, tijdens de Lahore sessie in 1929, een motie goed met de absolute garantie dat 'geen constitutioneel arrangement goedgekeurd zal worden zonder toestemming van de Sikhs'. Deze zekerheid is als volgt in de motie, bekend als de "Lahore Motie" opgenomen:

"Geen toekomstige grondwet zal acceptabel zijn voor het Congres zonder de volledige tevredenheid van de Sikhs"[1]

De toezeggingen aan de Sikhs werden opnieuw bevestigd tijdens het All India Congress Working Committe, gehouden in Calcutta, in juli 1946. Jawaharlal Nehru beschreef de onderneming in de volgende woorden:

"De dappere Sikhs uit Punjab hebben recht op een speciale overweging. Ik zie niets verkeerds in een gebied en opzet in het noorden waarin de Sikhs de glans van vrijheid kunnen ervaren"[2]

 

De Sikhs hebben zich met man en macht tegen de opdeling van India verzet omdat ze zich bewust waren van de catastrofale gevolgen die hieraan verbonden zouden zijn. Ze waren bang dat de bevrijding waarin ze zo'n grote rol hadden gespeeld in gevaar zou komen. De Sikhs voelden goed aan dat de vraag om Pakistan, of beter gezegd de verdeling, erg oneerlijk uit zou vallen voor hen en dat het alles in gevaar zou brengen wat ze waarderen: hun heilige plaatsen, hun politieke belangen, hun land en erfenissen. Toch maakte het Congres zich geen zorgen als het op de belangen van de Sikhs aankwam. Helaas slaagde Mahatma Gandhi, die had verklaard dat de verdeling van het land plaats zou vinden over zijn lijk, er ook niet in zijn belofte waar te maken. Ondanks dit alles hielden de Sikhs hun vertrouwen in de beloften van de Congres leiders en gaven ze de vraag naar een Sikh-land, die tegelijkertijd met de vraag van de Moslim-liga naar Pakistan was ontstaan, op.

 

Op het moment van de verdeling in 1947 besloten de Sikhs om zich als religieuze minderheid bij de Hindoe-gemeenschap aan te sluiten op basis van verschillende beloften van de leiders en op basis van een expliciete afspraak dat de Sikhs een constitutionele status van mede-beslissers kregen als het ging om het politieke lot van het vrije India.

"Geen andere gemeenschap is zo beïnvloed als de Sikhs, die de meeste gemeenschappelijke woede over zich heen kregen"[3]

 

De Sikhs, die hun lot, in het kielzog van plechtige beloftes van de Congres leiders, met India verbonden, verwachtten een eerlijke overeenkomst in een vrij India. Maar al snel na het verkrijgen van de politieke macht, vergaten de machthebbers niet alleen hun beloften, maar onder de façade van democratie, secularisme en nationalisme begon het Centrum zich de politieke rechten van de minderheden toe te eigenen. In 1950 verbrak het Congres alle beloften aan de Sikhs en haar eigen verklaarde doel van het hebben van een pure federale constitutie. Een constitutie die zwaar richting een gecentraliseerde vorm van overheid neigde werd gevormd en vervolgens afgekeurd door de Akali Partij, wiens leden weigerden hun handtekening onder de Akte van de Constitutie te zetten.

 

Invoering van Hindi in Punjab

Het eerste tragische gevolg van het besluit om Hindi in plaats van Punjabi te spreken door de Hindoes in Punjab werd duidelijk in 1951. Een campagne werd gesponsord door de Pradesh Congres leiders om de Hindoes in Punjab zover te krijgen om Hindi tot hun moedertaal te verklaren in 1951 en dit gebeurde puur op gemeenschaps-gronden. De rol die de Hindoes in Punjab speelden in het ontkennen van Punjabi als moedertaal had drastische gevolgen. De voor de hand liggende reden hiervoor was om een linguïstische staat in Punjab, waar de Sikhs in de meerderheid zouden zijn en een Punjabi sprekende staat zouden hebben, af te wijzen.

 

Om de logica van een eentalige Punjab staat tegen te werken, vervalsten de Hindoes uit Punjab de uitkomst van het referendum van 1951 en 1961 door Hindi als moedertaal te verklaren. De Sikhs waren dan ook zwaar ontgoocheld door de aanbevelingen van de Staats Reorganisatie Commissie (1955), die aanbevelingen deed om staten te vormen op basis van taal, maar Punjab werd hier buiten gelaten, ook al was Punjabi één van de veertien geaccepteerde talen van het land in de grondwet. Het leek erop dat de Staten Reorganisatie Commissie en het Centrum in hun hoofd hadden dat het beter zou zijn om de Sikhs als een eeuwige minderheid te houden door een tweetalige staat te creëren. De grote weerstand van Jawaharlal Nehru tegen een Punjabi sprekende staat werd door de Sikhs gezien als een poging om ze tot een complete politieke bijzaak te maken. [4]

Worsteling om Punjabi Staat

De indruk groeide bij de Sikh leiders dat het discriminerende beleid van de overheid gericht was op het reduceren van de Sikhs tot een sub-politieke status. Hopeloos buitengesloten startten de Sikhs onder leiding van Meester Tara Singh een strijd voor een eentalige Punjabi sprekende staat. Omdat de overheid de intensiteit van de gevoelens van de Sikhs zag, vormde ze een formule bekend als de Regionale Formule (1956), die een zeer scherpe reactie ontlokte van bepaalde secties uit de Hindoe gemeenschap in Punjab. Zij startten een tegenbeweging en daarmee werd de Regionale Formule in de ijskast gezet.

Het niet invoeren van de Regionale Formule dwong de Sikhs om hun verzoek voor Punjabi Staat te herhalen. Dit werd kracht bij gezet door een hongerstaking van Meester Tara Singh en later ook door Sant Fateh Singh. De Commissie (voorgezeten door S.R. Das) werd ook geboycot door het Akali Dal Duo.

In de tussentijd, uit waardering van het onvoorwaardelijke patriottisme van de Sikhs tijdens de Indo-Pakistan-Oorlog, en omdat de publieke opinie in het land zich niet meer kon verzetten tegen de eis voor een Punjabi sprekende staat werd het besluit genomen om Punjab te reorganiseren op linguïstische basis. Dit besluit werd genomen tijdens een bijeenkomst van het Congress Werk Comité en een Parlementair Comité onder het voorzitterschap van Sardar Hukam Singh die de afbakening van twee linguïstische gebieden adviseerde.

 

Punjab Reorganisatie Wet  (1966)

Om de aanbevelingen van het Parlementaire Comité, die een formatie van een Punjabi staat voorstelde, te frustreren probeerde en slaagde de Minister in zijn pogingen de grenzen te markeren op basis van een gemeentelijke en onbelangrijke stemming (1961). Nogmaals, terwijl de Punjab Reorganisatie Wet (1966) vorm kreeg, werden twee voorwaarden (78-80) geïntroduceerd die de Punjabi sprekende staat tot een ondoeltreffende sub-staat maakten. In deze voorwaarden werd de macht van controle, administratie, onderhoud, distributie en ontwikkeling gevestigd binnen de Centrale Overheid. Deze voorwaarden reduceerden Punjab feitelijk tot een centrale kolonie die de basis werd van de Akali strijd en de opkomst van terrorisme gedurende de daarop volgende jaren.

 

De Grenscommissie en Chandigarh

De drie-mans grenscommissie, voorgezeten door Justice Shah, die de grenzen van de Punjabi sprekende staat afbakende, besloot, op basis van de stemming van 1961, Chandigarh en vele andere Punjabi sprekende gebieden toe te voegen aan de nieuw gevormde staat Haryana. Toch werd de Commissies aanbeveling om Chandigarh aan Haryana toe te voegen niet geïmplementeerd en de stad bleef Gemeenschappelijk Grondgebied als de hoofdstad van de twee staten en de plaats waar de Hoge Raad gevestigd is.

Chandigarh werd hiermee tot een volgend punt van geschil tussen twee buurstaten gemaakt, waarbij het Centrum tot scheidsrechter werd benoemd. Het beleid van het Centrum droeg alleen maar bij aan de pijnlijke wonden en kunstmatig gecreëerde problemen tussen de twee buurstaten zodat de strijd niet ophield en beide partijen noodgedwongen bleven vechten en noodgedwongen voor arbitrage van het  Centrum afhankelijke bleven.[5]

 

 

 

Belangrijkste Akali eisen

Met bovenstaande ontwikkeling en discriminerende beleidsvoering in het achterhoofd kwam Akali Dal met een aantal eisen, die economische, politieke en religieuze onderwerpen bevatten. De lijst van eisen bestond onder andere uit:

a)      Herstel van rivierwateren op constitutionele, nationale en internationale normen, gebaseerd op aangrenzende oevers.

b)      Afbakening van de Punjabi sprekende gebieden. De Akalis wilden dat de Sachar[6] Regionale Formule toegepast werd, daar deze effectief had gewerkt tot 1966.

c)      Afschaffing van het ongrondwettige contingents-stelsel, gebaseerd op de populatie van een staat, geïntroduceerd in de rekrutering van de strijdkrachten.[7]

d)     Dragen van Kirpan en het bezit ervan als een grondwettelijk recht voor de Sikhs, zoals aangegeven werd in Artikel 25 van de Grondwet.

e)      Over het probleem van de hoofdstad Chandigarh eiste de Partij dezelfde behandeling als in het geval waarin Bombay bij Maharashtra gevoegd werd, Madras bij Tamil Nadu en Shimla bij Himachal Pradesh. In deze gevallen werd de hoofdstad bij de moederstaat gehouden, maar in het geval van Punjab maakten ze er een Gemeenschappelijk Terrein van met de overheid van Punjab als "huurder".

f)       Nog een grote politieke eis was om de Anandpur Sahib Resolutie te implementeren voor politieke autonomie gebaseerd op eerdere onafhankelijkheids-beloften aan de Sikhs, die dit als de enige manier zagen om de exploitatie van Punjab te stoppen.

 

Rivierwateren geschil

In augustus 1947 werd India verdeeld, wat leidde tot de creatie van twee Punjabs. De internationale grens tussen de Indiase en Pakistaanse Punjab liep door de rivier de Indus. Er ontstond een geschil tussen India en Pakistan over de distributie van rivierwater. Dit werd  vriendschappelijk opgelost door de Wereldbank met het ondertekenen van het verdrag van de Indus in 1960. Het verdrag verleent de volledige rechten aan India van de oostelijke rivieren (Ravi, Beas en Sutlej). De rivier Ghaggar wordt niet genoemd in het verdrag wat aantoont dat het geen onderdeel van het Indus systeem is. Daarom kan Haryana, wat achter Ghaggar ligt, niet als onderdeel van het Indus systeem worden gezien.

Artikel 162 en 246 van de Grondwet geven volledige en exclusieve wetmakende en uitvoerende rechten aan de Staten over water. Landbouw en industrie is afhankelijk van water en irrigatie. Er is bijna geen andere staat dan Punjab die niet de volledige rechten heeft in relatie tot water en irrigatie van de rivieren in zijn eigen staat.

 

Satluj-Yamuna Link (SYL) kanaal

Op basis van een schema en zonder enige referentie aan Punjab, een oeverstaat, maakte Haryana een plan voor het gebruik van 4 tot 5 M.A.F. van Punjab wateren voor het Yamuna bassin van Haryana. Het lukte ze om dit plan (bekend als Satluj Yamuna Link Kanaal) goedgekeurd te krijgen door Delhi. Toen Haryana de Punjab wateren opeiste, ging Punjab hier uiteraard tegenin. Haryana maakte het geschil compleet door het Centrum te vragen onder Sectie 78 van de Reorganisatie Wet van Punjab op te treden als scheidsrechter.

 

In 1976, besloot de toenmalig Minister President Indira Gandhi dat uit de beschikbare 15.2 M.A.F. van de wateren van Sutlej, Ravi en Beas, Punjab en Haryana 3.5 M.A.F. ieder zouden krijgen en Delhi 0.2 M.A.F. De overige 8 M.A.F. werden unilateraal gemerkt door het Centrum voor Rajasthan, een andere niet-oevergenzende staat, buiten de Reorganisatie Wet van Punjab vallend.[8]

 

Reorganisatie Wet Punjab (Secties 78-80) uitgedaagd

In 1978 spande het ministerie van Akali (voorgezeten door Sardar Parkash Singh Badal) een zaak aan bij de Hoge Raad om de validiteit van Secties 78-80 van de Reorganisatie Wet van Punjab uit te dagen. Het constitutionele pad dat toen door de overheid van Punjab gevolgd werd, werd gesaboteerd door het Centrum. De Centrale Overheid was zich er volledig van bewust dat de Reorganisatie Wet van Punjab in relatie tot Secties 78-80 onconstitutioneel was en dat de Hoge Raad een beslissing zou nemen in het voordeel van Punjab omdat de Raad niet verschillende uitkomsten kon geven over dezelfde constitutionele onderwerpen.

Om deze poging tot een constitutionele oplossing te frustreren, nam Indira Gandhi een aantal haastige stappen nadat ze aan de macht kwam in 1980. Zonder reden werd het Akali Ministerie (ontdanks het hebben van een meerderheid in de volksvertegenwoordiging) in Punjab geschorst en de regel van de President werd ingevoerd. Dit werd doelbewust gedaan met het oog op de terugkeer van het ministerie van het Congres in Punjab. Verkiezingen werden tijdens de regel van de President gehouden en het ministerie van het Congres werd in Punjab gevormd, voorgezeten door Darbara Singh.

Toen Indira Gandhi in 1980 opnieuw aan de macht kwam werd het duidelijk dat de toewijzingen van water van haar aan niet-oevergrenzende staten misschien wel opnieuw beoordeeld zou moeten worden door het Hooggerechtshof. Aan de ene kant hield ze de Akali Dal bezig door de onderhandelingen te rekken en aan de andere kant, terwijl het ministerie van het Congres in Punjab werd gevormd, riep ze de ministers van alle drie de staten bijeen en kreeg ze haar verdeling opnieuw goedgekeurd door een overeenkomst in 1981. Er bestaat een publiek rapport waarin beweerd wordt dat de minister van Punjab, Sardar Darbara Singh onder bedreigingen gedwongen werd de overeenkomst te tekenen.

Hoe kan het dat het tientallen jaren onmogelijk is een overeenkomst te bereiken tussen Karnataka en Tamil Nadu en dat er binnen een dag een overeenkomst in 1981 wordt getekend tussen Punjab en de twee niet oevergrenzende staten? Het is duidelijk dat niemand, of het nou de Centrale Overheid, de All-India partijen of de media was, terwijl ze heel goed wisten van de Ongerechtigheden die Punjab aangedaan waren, ooit probeerde ook maar te opperen dat de constitutionele weg bewandeld zou kunnen worden en het justitieel geregeld zou kunnen worden.[9]

 

Het gebeurde in deze tijd dat de Akalis wakker werden en de ernst van de situatie inzagen. Minister President Indira Gandhi had niet alleen de deur gesloten voor de Akali onderhandelaars, maar ook de bodem gelegd voor het SYL kanaal in Haryana op 8 april 1982, in het dorp Kapuri op de grens van de twee staten. De Akalis hadden geen andere keuze meer en begonnen een protest voor het stoppen van het graven van het illegale kanaal. Het is werkelijk erg ongelukkig dan geen enkele all-India partij boven de protesten en plaatselijke belangen is uitgestegen om het gebruik van Punab's rivierwater te betwisten.

 

De Congres Overheid van Punjab, met uitzondering van de huidige, werd een partij van het roven van de bronnen van Punjab in plaats van te strijden tegen het verlies van de rivierwater. Het contrast van deze actie met die van de Congres Overheid van Karnataka is erg duidelijk: ze gaf een verordening uit om de stroom van water tegen te houden zelfs naar oeverstaat Tamil Nadu. En daarmee zelfs ingaande tegen de verordening van het Inter-Staat Water Geschil Tribunaal (ingesteld op aanwijzing van de hoog gerechtshof)

Het is opmerkelijk dat terwijl het Congres een zaak terugtrok die ingediend was door de eerdere Akali Overheid, om het uitvoerend bevel van de Minister President, waardoor het ongrondwettelijk afvoeren van water naarniet oevergrenzende staten als een voldongen feit werd gesteld, terzijde te leggen de Congres Overheid in Karnataka de richtlijnen weigerde te volgen van het hierboven genoemde Tribunaal.

 

Even opmerkelijk is het verschil in behandeling van deze twee zaken, door de de Centrale Overheid.

Voorts, tijdens de Cauvery zaak, was het Centrum van begin af aan niet bereid om het oordeel of de richtlijnen van het Inter-regionaal Water Geschil Tribunaal tussen de twee oevergrenzende staten te bekrachtigen. In het geval van Punjab, maakt het Centrum een speciale toevoeging (die onconstitutioneel lijkt) om een referentie van het "Punjab-probleem" af te dwingen bij het Tribunaal. Punjab's rivieren zijn geen inter-Staat wateren meer en vallen daarom  niet onder de jurisdictie van het Tribunaal, dus ook niet onder de Inter-regionale Water Dispuut Wet van 1056.

 

Het Rajiv-Longowal Akkoord en rivierwater

In een poging een gunstige draai te geven aan de tragische gebeurtenis waarop de moord op Minister President Indira Gandhi in november 1984 volgde, tekenden de Akali Dal President Sant Harchand Singh Lonowal en Minister President Rajiv Gandhi een akkoord op 24 juli 1985. Een samenvatting gerelateerd aan het delen van rivierwater (clausule 9) bevatte de volgende tekst:

"De boeren van Punjab, Haryana en Rajasthan zullen doorgaan met het gebruiken van dezelfde hoeveelheid water van het Ravi-Beas Systeem als wat er gebruikt werd op 7 januari 1985. Claims betreffende het werkelijk watergebruik door deze drie staten zullen worden geverifieerd door het Tribunaal onder paragraaf 9.2

Claims met betrekking tot  het delen van het overblijvende rivierwater door Haryana en Punjab zullen doorverwezen worden naar het Tribunaal, die een oordeel zal geven binnen zes maanden en dit oordeel zal bindend zijn voor beide staten. Alle gerelateerde constitutionele aspecten zullen versneld behandeld worden. De totstandkoming van het SYL Kanaal zal volgens plan doorgaan en afgerond worden vóór 15 augustus 1986."

 

Uiteindelijk heeft Kapitein Amarinder Singh's Overheid een petitie bij de Hoge Raad ingediend over het onderwerp van de totstandkoming van het SYL Kanaal. De Staatsoverheid diende op 11 januari 2003 een klacht in bij het Gezamenlijk Ministerie van Water Bronnen (onder sectie 3 van de Inter-staat Water Geschil wet, 1956) met verwijzing naar de schaarsheid van Ravi-Beas water en om een Tribunaal hierover op te zetten om deze zaak te behandelen. De Staatsoverheid heeft ook, op 13 Januari 2003, een civiele procedure aangespannen bij het hoge rechtshof, waarin steun voor zijn zaak werd gevraagd.Maar, in plaats van de vraag naar een Tribunaal om de distributie van Punjab wateren te regelen, zou de Staatsoverheid een zaak moeten zijn begonnen voor de schending van Artikel 78 in de Reorganisatie Wet van Punjab 1966, tegen de toenmalige Congress Overheid in Delhi.

 

Recentelijk (1 april 2003) heeft de Punjab Vidhan Sabha unaniem een resolutie aangenomen over het SYL Kanaal, dat de Staatsoverheid macht geeft om alle noodzakelijke stappen te nemen om de belangen van Punjab te beschermen. De resolutie heeft de Staatsoverheid min of meer gedwongen om de Hoge Raad, zonder vertraging, te benaderen, zodat steun kon worden verkregen van haar richtlijnen gedateerd 15 Januari 2002.

 

Het is niet overdreven om te stellen dat Haryana leiders zeker weten dat er gewicht in de argumenten van Punjab zit. Dat is waarom ze niet naar de Hoge Raad gaan maar willen dat de Minister President zich ermee bemoeit en de Punjab Overheid overhaalt tot instemming met de bouw van het SYL kanaal zodat uiteindelijk met de bemoeienis van het Centrum Haryana alles mag houden wat onrechtmatig is afgenomen van Punjab, volgens het beleid van Indira Gandhi. De huidige Punjab Overheid heeft een uitstekende zaak voorbereid en de uitkomst van de Hoge Raad zal moeten worden afgewacht.

 

Niet overgrenzende staten mogen dezelfde eisen indienen

Haryana heeft geen rechten op één van de drie rivieren van Punjab. Als de onrechtmatige eisen van Haryana over Punjab rivierwater ingewilligd worden wordt er een doos van Pandora geopend op nationaal en internationaal niveau. Om enkele voorbeelden te noemen:

i.        Met gebruik van hetzelfde argument waarmee Haryana de wateren van Punjab probeert te krijgen, zal de staat Jharkhand een deel van de Ganga wateren van Bihar gaan terugeisen.

ii.      Gujarat mag vragen om Godawari water van Maharashtra omdat het in het verleden onderdeel was van Bombay.

iii.    Burma kan het Ganga-Brahmaputra water gaan opeisen omdat Burma tot 1947 onderdeel van Brits-India was.

 

In het geval van de hierboven genoemde staten, zou de Indiase Overheid dan de eisen van Jharkhand, Gujarat en Burma inwilligen? Alleen de Indiase Overheid kan deze vraag beantwoorden.

Het was alleen te danken aan de roep van de strijdkrachten om nationale integratie dat een akkoord werd bereikt tussen Sant Longowal en Shri Rajiv Gandhi. Bereikte akkoorden die als rechtvaardig worden gezien en gebaseerd zijn op fair play zijn tot stof gereduceerd  door de bureaus van diverse commissies, en niets heeft  tot iets noemenswaardigs geleid tot op de dag van vandaag en de Sikhs die slachtoffer werden van Staatsterrorisme en zij die geleden hebben na de moord op Indira Gandhi moeten nog steeds gerechtigheid krijgen.[10]

 

Conclusie

  1. Rol van Punjabi Hindoes

Hindoes vormen een groot deel van de populatie van Punjab en hun standpunten en meningen beïnvloedden vaak de mening van de Hindoe meerderheid in het land en daardoor ook het besluitvormingsproces van het Centrum. Helaas was de rol van de Punjabi Hindoe in relatie tot het Punjab probleem steeds negatief. Er werd geen moeite gedaan te benadrukken wat de Sikhs hebben bijgedragen aan landbouw, defensie, economie, kunst, literatuur en cultuur van Punjab. Zelfs de gemiddelde Hindoe van Punjab kan niet worden vrijgesproken van de zonden die ze hebben begaan. Er is bijvoorbeeld geen rationele verklaring voor hun op zelfmoord lijkende onverschilligheid ten aanzien  van hun moedertaal en hun thuis staat.

De meerderheid van de Sikhs voelen dat ondanks hun opofferingen voor het land, ze niet het respect en vertrouwen krijgen dat ze verdienen. Ze vinden dat de Punjabi Hindoes altijd achter de staten staan die tegen Punjab vechten en dat ze nooit echt zijn opgestaan om de rechten te verdedigen van de staat. Ze hebben zelfs hun moedertaal opgegeven omdat de Sikhs deze verdedigden. Het enige positieve is dat ondanks de negatieve rol van de Hindoes die nooit iets hebben gegeven om de problemen waarover de Sikhs zich zo opwinden, er nooit een Hindoe-Sikh verdeling is ontstaan.

In een ander land zou de gang van gebeurtenissen de nationale gevoeligheid hebben geschokt, het probleem met een frisse blik bekeken zijn en zou er een eind aan de problemen gemaakt zijn. Het is nog steeds mogelijk dat de Hindoes en Sikhs van Punjab gaan begrijpen dat de staat hun meer bindt dan hun geloof hen kan verdelen.

 

  1. Rol van de Centrale Overheid

De regerende partij is schuldig aan het gebruik van extra-constitutionele middelen om de Sikhs te onderdrukken omdat het algemeen bekend is dat zij de enigen zijn die zich effectief verzetten tegen het groeiende autoritaire gezag. Het is algemeen bekent dat de overheid geweld gebruikte toen het niet lukte om de vredige Akali groep te onderdrukken en hun met behulp van Inlichtingen Diensten  uiteindelijk een slechte naam bezorgde. Het doel was niet om het verzet te onderdrukken, maar om een eind te maken aan de leiders en de wortels en bronnen te verwijderen van een groep die een uitdaging vormde voor de overheid. Zelfs, hoewel er  ruim bewijs is dat Bhindrawale[11] aangemoedigd was door het Indira Regime, waren het de Akalis en de Sikhs, niet het Congress, die verantwoordelijk werden gehouden voor zijn daden.

Terwijl de overheid zinnen als 'nationale eenheid en integriteit' blijft herhalen probeert ze van een gehele gemeenschap een zondebok te maken. Het is een schande dat alle Sikhs verantwoordelijk worden gehouden voor iets wat een enkele Sikh of een groepje Sikhs gedaan heeft. Elke keer als een heethoofdige Sikh iets doet of zegt dat onverantwoordelijk is wordt de gehele Sikh gemeenschap behandeld als een overtreder. Dat ging op een gegeven moment zo ver dat alle bebaarde mannen met een tulband bekeken werd met argwaan en alle overtredingen door functionarissen tegenover Sikhs als legaal beschouwd werden. [12]

 

De teleurstelling van de Sikhs en hun verlies van vertrouwen resulteerde in een openlijk conflict met het Centrum. De onjuiste verdeling van de Punjabi sprekende gebieden en de creatie van vier rivaliserende entiteiten (Punjab, Haryana, Himachal Pradesh en Chandigarh) met het Centrum als de politieke scheidsrechter, leidde uiteraard tot een keten van conflicten die volledig uitgebuit werden door het Centrum.

Het zou zelfs niet overdreven zijn te zeggen dat het beleid van het Centrum in het geval van Punjab en de Sikhs minder fraai werd en veranderde in een gevecht tussen meerderheid en minderheid aan de ene kant en het toenemen van terrorisme aan de andere kant, maar geen overwinning voor wie dan ook betekende. In deze context moet de opkomt van de Sikh-separistenbeweging bekeken worden.



[1]           Minutes of the All India Congress Committee, Calcutta (1946)

[2]           The Statesman, Calcutta, 7 July, (1946)

 

[3]           V.P. Menon, The Transfer of Power in India, Bombay, (1957), pp.432-433 De Grens Commissie deelde 13 van de 29 districten van Punjab aan de Indiase Unie en zelfs Lahore, de hoofdstad van Punjab, werd aan Pakistan toegekend. Het is een kwestie van gedeelde kennis dat terwijl de Moslims de soevereigne heersers van Pakistan werden en de Hindoes Hindoestan kregen, de Sikhs wederom op de kruispunten van de geschiedenis stonden. G.S. Dhillon, Truth About Punjab, Amritsar (1996), p. 37

[4]              G.S. Dhillon, op. cit., p.50

[5]               In opvolging van de Reorganisatie Wet van 1966 werd Punjab in vier gebieden verdeeld. Het grootste deel van het terrein werd toegewezen aan Haryana en Himachal Pradesh. Ongeveer 23% werd toegekend aan Himachal Pradesh terwijl Haryana 35% kreeg. Chandigarh ging verloren voor Punjab. Zelfs de buurstaten van Haryana, Rajasthan en Delhi kregen vuil geld toen ongeveer 75% van Punjabs wateren werden gegeven aan deze niet aangrenzende (oevers) staten. Weer werd het grootste geweld aangedaan door de veronderstelling dat het Centrum de industrie en distributie over deze wateren in beheer had.

[6]               Deze Sachar Regionale formule is vernoemd naar Bhim Sain Sachar, destijds premier van de provincie.

[7]                 Dit beleid werd als ongrondwettelijk bestempeld omdat het Artikel 15 en 16 van de Indiase Grondwet overtrad. Deze verbied het maken van onderscheid op basis van geboorteplaats voor mensen in overheidsdienst.

[8]               Het Tibunaal heeft de volgdende toewijzingen gemaakt: Rajasthan (geen oeverstaat) 8.60 M.A.F. Haryana (geen oeverstaat) 3.83 M.A.F., Delhi (geen oeverstaat) 0.20 M.A.F., Punjab (oeverstaat) 5.0 M.A.F., Jammu and Kashmir (oeverstaten) 0.65 M.A.F. Uit een totaal van 18.28 M.A.F. Er kan hier worden vermeld dat het water dat werkelijk voor distributie wordt gebruikt, zoals eerder voorgesteld, op 15.2 M.A.F. Blijft staan. De huidige toewijzing is het resultaat van technisch en wiskundig gegoochel zonder enige relatie naar werkelijke vraag.

[9]               "De Anandpur Sahib Resolution" die ogenschijnlijk spreekt over meer macht voor de Staten werd uitgebuit door de regerende partij als een verderfelijke zet van de Sikhs om zich af te scheiden van de Indiase hoofdstroom wat brede publiciteit werd gegeven in de pers en de regerings gestuurde media in de verkiezingen van December 1984. Deze ongezonde strategie bracht het Congress (I) de overwinning. Het belasterde de patriottische Sikh gemeenschap die daarmee die het hele land beschouwd werd als een gemeenschap van verraders en seperatisten. Vreemd genoeg heeft de persoon die de Anandpur Sahib Resolutie vervloekte, de Sarkaria Commissie er mee belast. Des al niet te min   is de schadiging aan de sikhs, die bekent staan om hun diensten en opoffering tijdens en na de vrijheidstrijd van het land, niet te repareren. Voor meer details zie: G.S. Dhillon, Truth About Punjab : SGPC White Paper, Chandigarh,1996.

[10]             Het is algemeen bekent dat niet een persoon ter verantwoording is geroepen voor de uitvoering van de meest verschrikkelijke holocaust in de Indiase geschiedenis die volgde op de aanslag op Smt. Indira Gandhi. Niet een schot is afgevuurd op de onverlaten. Niet een traangasgranaat is geëxplodeerd. Geroofde eigendommen werden weggehaald bij de rovers er werd echter niets ondernomen tegen deze rovers. Gepensioneerde rechters en Burger comités hebben de daders aangewezen maar hoogwaardigheidsbekleders binnen justitie verwerpen alle verzoeken voor gerechtigheid met de woorden "de aarde moet schudden als een grote boom valt".

 

                De bezorgdheid van de overheid om de daders te vergeven door het instellen van een onderzoekscommissie van toegewijde rechters om het proces een legaal kleurtje te geven wordt onomstotelijk aangetoond. Dit werd gedaan onder invloed van toenemende nationale en internationale druk. Ook de timing van het onderzoek werd opzettelijk zo gekozen dat het leek als een geste van grote toegeeflijkheid in tegenstelling tot wat het was; een schaamteloos uitstel van rechtvaardigheid

[11]             Het mag duidelijk zijn dat wij niet de intentie hebben om geweld en terrorisme door aanhangers van Bhindrawale te rechtvaardigen. Maar het lijkt dat geweld en terreur door de overheid ook niet meer te rechtvaardigen is. Het geweld van terroristen kan worden beteugeld. Maar waar kunnen de slachtoffers van geweld en onrechtvaardigheid op veel grotere schaal door de overheid naar toe voor genoegdoening.

[12]             Madhu Kishwar, The Sikhs Alienated, The Sikh Review, July, 1985, p. 35

zondag 26 september 2010

Quietly, US military opens up to Sikhs

Quietly, US military opens up to Sikhs

http://www.ndtv.com/article/world/quietly-us-military-opens-up-to-sikhs-54787
Washington:  Growing up near the Air Force base in Dayton, Ohio, Tejdeep Singh Rattan knew he wanted to serve in uniform. When the military discouraged him, he persisted but again got a cold shoulder.

When he was turned away a third time, Rattan - an observant Sikh with a turban and beard - became suspicious.

"I was, like, I don't know what's going on," he said. "I was very introvert at the time. I never felt the need to fight back. But I said I really want to do this, and you guys are sending me out again and again."

The 31-year-old is now US Army Captain Rattan, since July the head dentist at the Fort Drum base in New York.

In what appears to be a quiet shift, the US military since last year has allowed Rattan and two other Sikhs to serve while retaining their turbans and beards, which are required by their faith.

Rattan and another Sikh who received approval last year - Captain Kamaljeet Singh Kalsi, a doctor - said in interviews that their superiors had welcomed them warmly.

Kalsi, 34, said that on his first day of training at Fort Sam Houston in Texas, a first sergeant pulled him out of the crowd and told the soldiers about the Sikh's long ordeal to enlist.

"These were his words: 'The Army is made up of different shades of green, and if you have any objection to him being here, you need to tell me now,'" Kalsi said. "It was great; everybody clapped."

The US Sikh community - estimated at more than half a million - suffered hate crimes after the September 11, 2001 attacks by assailants who falsely associated the religion founded in India with Al-Qaida leader Osama bin Laden.

"I think the only way for that perception to be eliminated is when young Sikhs come up and say: I want to serve in the military," Rattan said.

"For me, I said whatever it takes, I'm going to fight this thing -- I'm going to serve. Maybe if nothing else comes out of it, people will know who Sikhs are," he said.

Sikhs have a historic military culture and have long kept their articles of faith in the militaries of Britain, Canada and India.

Small numbers of Sikhs for years served in the US armed forces without incident. But in the 1980s, the post-Vietnam War military moved to increase conformity and banned displays of religious identity for new recruits.

The Supreme Court in 1986 upheld the military's right to prohibit a Jewish officer from wearing a yarmulke. In response, Congress approved a law requiring the military to approve soldiers' religious apparel if it is "neat and conservative."

Army spokesman George Wright said that it evaluated each Sikh soldier's request based on "unique facts and individual circumstances."

"It is the Army's policy to accommodate religious practices as long as the practice will not have an adverse impact on military necessity," Wright said.

But lawyers for the men believe the US military has developed guidance - a general guideline, but short of an official policy - to accommodate Sikhs.

Most recently, the Army on August 30 accommodated a new recruit, Simran Preet Singh Lamba, after initially denying him. Lawyers closely watched his case as he will undergo rank-and-file training and is not in the medical field.

"I think the Army, and Defense Department more broadly, took nine months to take this decision because it was a big decision," said Amandeep Sidhu, a Sikh American lawyer whose firm McDermott Will & Emery represents the men pro bono.

Sidhu voiced hope that eventually the army would "go that one step further and amend the uniform regulation in a way that would allow Sikhs to serve without having to automatically go through the extraordinary hoops."

Critics have in the past argued that the military needs to ensure conformity and that easing rules could be a slippery slope with precedent for other issues. President Barack Obama's administration is cautiously moving to allow gays to serve openly in the military, a hot-button political issue.

Sikh activists have enlisted the help of the US Congress. Forty-one House members and six senators wrote to Defense Secretary Robert Gates last year to voice concern after Kalsi and Rattan initially heard they could not be accommodated.

"No one should have to choose between his religion and service to our country," said Representative Carolyn Maloney, a Democrat of New York.

Harsimran Kaur, legal director of The Sikh Coalition, a rights advocacy group, hoped that pressure from Congress and closed-door talks with the military would bring an official change in policy.

"A lawsuit is always a means of last resort as it automatically puts both sides in an adversarial posture," she said. "We would very much hope that the Army makes this change on its own, because we want them to understand it's in their best interest as well."

"It shows folks abroad that the United States and the US Army practice what they preach, that we not only tolerate religious diversity and freedom of religious, but we celebrate it," she said.

Captain Kalsi, who recently graduated from training and will soon start serving as an emergency doctor at Fort Bragg in North Carolina, said that religious tolerance "goes to the core of being an American."

And for Sikhs, the military "is in our blood," said Kalsi, whose father, grandfather and great-grandfather served in the Indian or British militaries.

"I want to be able to pass this on," Kalsi said. "I want my son who's now a year-and-a-half old to someday say - yeah, I'm fifth-generation military.

maandag 13 september 2010

Sikh klaagt Poolse grenswachten aan, na opdracht zijn Tulband af te nemen

Sikh klaagt Poolse grenswachten aan, na opdracht zijn Tulband af te nemen

Een Britse Sikh start een proces tegen de Poolse grensbewakers nadat, beweert hij, ze geprobeerd hebben om hem zijn tulband te laten verwijderen op de International Frederic Chopin Airport in Warschau.


Shaminder Puri, een Brits staatsburger van Indiase afkomst, zegt dat hij woedend was, toen hem gevraagd werd zijn traditionele Sikh Tulband af te nemen op de luchthaven. "Zoiets als dat, is mij nog nooit gebeurd in 40 jaar op een andere luchthaven," is Puri geciteerd door het persbureau PAP als, zeggende.

Shaminder Puri werkt als expert voor internationale NGO's en de EU. Hij reist naar vele landen, waaronder Polen, waar hij in de 1960s studeerde.

Dhr. Puri zegt, hij zijn laptop, aktetas, jas, riem, horloge, schoenen en metalen voorwerpen op de luchthaven poort achterliet en de poort passeerde onderwijl alleen dragend zijn kleding en tulband. Het alarm ging niet af. Niettemin, werd Puri gevraagd zijn tulband af te nemen, een schande voor sikhs.

Puri probeerde uit te leggen, in het Pools, dat zijn religie hem niet toestaat om de tulband te verwijderen en suggereerde dat een grenswachter het handmatig inspecteerde. Maar de bewaker stond er op dat Puri zijn hoofddeksel af nam.

Volgens veiligheid procedures op luchthavens over de hele wereld, wanneer een grenswacht een Sikh verdenkt van het iets smokkelen onder zijn tulband, wordt hem gevraagd om de tulband zelf aan te raken en dan inspecteert een bewaker hem met een speciale detector.  
Puri werd bestraft met een boete van 500 zloty (127 euro) omdat hij weigerde de opdracht van de grenswacht te op te volgen.

Puri vroeg de Poolse ambassadeur in India en de chef van de Poolse grenswacht het incident te onderzoeken, maar het mocht niet baten. Daarom besloot Puri om de grenswachters aan te klagen voor inbreuk te maken op zijn religieuze vrijheid en waardigheid.
 
Puri eist een verontschuldiging en 30.000 zloty (7.600 euro) compensatie, die zal worden gedoneerd aan kinderen die aan leukemie lijden.

Puri's klacht wordt gesteund door de Helsinki Foundation.

"Ik zou de rechten van de Sikhs, die meer en meer Polen bezoeken of zich hier vestigen, in acht genomen willen zien," zei Puri.
Bron: PAP  08.09.2010


--English ---

Sikh sues Poland's border guards after ordered to take off turban

A British Sikh is bringing a law suit against Poland's border guards after he claims they tried to make him remove his turban at the International Frederic Chopin Airport in Warsaw.

Shaminder Puri a British citizen of Indian descent, says he was outraged when he asked to take his traditional Sikh turban off at the airport. "Something like that had never happened to me in 40 years at any other airport," Puri is quoted by the PAP news agency as saying.

Shaminder Puri works as an expert for international NGOs and the EU. He travels to many countries, including Poland, where he studied in 1960s.

Mr. Puri says that he left his laptop, briefcase, jacket, belt, watch, shoes and metal objects at the airport gate and passed through it wearing just his clothes and a turban. The alarm did not sound. Nevertheless, Puri was asked to take off his turban, an outrage to Sikhs.

Puri tried to explain, in Polish, that his religion does not allow him to remove the turban and suggested that a border guard inspects it manually. But the guard insisted on Puri taking off his head cover.

According to safety procedures at airports around the world, if a border guard suspects that a Sikh is smuggling something under his turban, he is asked to touch the turban himself and then a guard inspect him with a special detector.

Puri was punished with a 500 zloty (127 euro) fine because he refused to follow the guard's order.

Puri asked the Polish ambassador to India and chief of Poland's Border Guards to investigate the incident but to no avail. Therefore, Puri decided to sue the Border Guards for encroaching on his religious freedom and dignity.

Puri demands an apology and 30,000 zloty (7,600 euro) compensation, which will be donated to children who suffer from leukaemia.

Puri's complaint is being supported by the Helsinki Foundation.

"I would like the rights of the Sikhs, who more and more often visit Poland or settle down here, to be respected," said Puri. (mg)

Source: PAP       08.09.2010

dinsdag 7 september 2010

Hoofddoekenverbod treft ook Indische gemeenschap

Hoofddoekenverbod treft ook Indische gemeenschap
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=0A2UUBIV&subsection=104

Sikhs willen met tulband naar school

  • maandag 06 september 2010
  • Auteur: Egide Lismond

Voor jonge sikhs is hun tulband heilig, ze kunnen niet met onbedekt hoofd naar school. els

SINT-TRUIDEN - Een dertigtal sikh-jongeren vraagt om een tulband te mogen dragen in alle middelbare scholen. Ze eisen dat het hoofddoekenverbod wordt ingetrokken.
De sikh-jongeren kwamen op het Europaplein samen duidelijk te maken dat zij hun tulband willen blijven dragen. 'Bij ons is een tulband niet zo maar een hoofddeksel als een pet of muts. Het is een deel van ons. Lang haar is heilig en met de tulband bedekken we ons haar. Zonder tulband voelen we ons naakt', zegt Simrand Singh.

Simrand was verplicht om buiten Sint-Truiden op zoek te gaan naar scholen en afdelingen waar hij met tulband terecht kon. 'In het hoger onderwijs was dat geen probleem, in middelbare scholen wel', stelt hij vast. Ook Singh Pawandeep had gelijkaardige moeilijkheden. 'Ik veranderde enkele keren van studierichting. In het Koninklijk Technisch Atheneum (KTA) in Sint-Truiden volgde ik elektriciteit, in Aarschot schakelde ik over op carrosserie en daarna moest ik houtbewerking volgen in Herk-de-Stad. Op dit ogenblik heb ik werk, maar ook in de fabriek mag ik geen tulband dragen.'

Invloed op studiekeuze

In Sint-Truiden is er maar één school die de tulband toelaat. Bij het begin van het schooljaar maakt de sikh-gemeenschap zich zorgen over het hoofddoekenverbod. 'Veel sikh-jongeren kiezen een school die hun tulband aanvaardt, maar dit is niet noodzakelijk de school of richting die aansluit bij hun talenten', stelt Ariana Barku van het Internationaal Comité vast.

'We willen niet passief toekijken. We stuurden brieven en hadden ook al gesprekken met parlementsleden. Voor ons is onderwijs belangrijk om te integreren in de maatschappij. Jongeren moeten hun talenten kunnen ontwikkelen', aldus Harjinder Singh van de Gurudwara.

In Limburg wonen ruim 3.000sikhs. Ze zijn geconcentreerd in Haspengouw en vormden midden jaren '80 de eerste golf van buitenlandse fruitplukkers. Aanvankelijk bestond de migratiegolf uitsluitend uit mannen. Nadien vestigden zich ook gezinnen in de streek.

maandag 6 september 2010

Sikhs eisen recht op tulband in Sint-Truiden

Sikhs eisen recht op tulband in Sint-Truiden

http://www.tvl.be/nl/2010-09-05/sikhs-eisen-recht-op-tulband-in-sint-truiden/
05/09/2010

Sikhs eisen recht op tulband in Sint-Truiden

De Limburgse Sikhgemeenschap heeft in Sint-Truiden actie gevoerd om in de middelbare scholen de tulband te mogen dragen. Nu is er een gedoogbeleid, maar de Sikhs vrezen nu een algemeen hoofddoekenverbod in ons onderwijs. Ze zeggen dat de tulband een belangrijk teken van hun identiteit is en die ze daarom willen houden, ook op de schoolbanken

Sikhs pleiten voor tulband in de klas


Sikhs pleiten voor tulband in de klas

sikhs pleiten voor tulband in de klas
 
09:02 Update De Sikhgemeenschap in Sint-Truiden heeft zaterdag actie gevoerd voor de toelating van de tulband in de middelbare scholen. Aanleiding is de discussie over het verbod dat het gemeenschapsonderwijs in september vorig jaar het algemeen voor hoofddoeken oplegde.

Met flyers en vers fruit hielden ze een stille actie aan de Golem van kunstenaar Koen Vanmechelen op de parking van het Europaplein. "Dit beeld staat symbool voor de bescherming van kinderen en kinderrechten, maar ook voor hoop en verwezenlijking van wensen en dromen", zegt de 19-jarige Pawan Deët Singh.

Veel jongeren die van het basisonderwijs naar het middelbaar onderwijs overstappen, ervaren grote veranderingen. "Wij moeten vaak onze studierichting aanpassen aan de scholen waar wij onze godsdienstsymbolen kunnen dragen. Dit is voor veel jongeren een beperking in het kiezen van een school of richting die aansluit bij hun talenten," zegt Pawan Singh die nu houtbewerking volgt.

Woordvoerder Harjinder Singh vreest dat door een hoofddoekenverbod de talenten van de kinderen niet ontwikkeld worden. "Met het gevaar van schoolmoeheid, geen motivatie en identiteitscrisis in de latere fase van hun schoolloopbaan. Een school waar een tulband toegelaten is, wordt zo een absolute must", vindt Harjinder Singh.

zaterdag 4 september 2010

Sikhs voeren actie voor tulband in de klas sikhs voeren actie voor tulband in de klas

Sikhs voeren actie voor tulband in de klas

03/09 De sikh-gemeenschap zal zaterdag actie voeren in Sint-Truiden om te vragen of ze op school hun tulband mogen aanhouden. Het Go! onderwijs van de Vlaamse gemeenschap wil een algemeen hoofddoekenverbod uitvaardigen. Het arbitragehof moet zich daar wel nog over uitspreken, maar zolang willen de sikhs niet wachten om van zich te laten horen.

"We hebben vorig jaar een poging ondernomen om een dialoog op te zetten met de scholen", zegt Ariana Barku van het Internationaal Comité, de koepel van migrantenverenigingen. Ook de Guru Nanak Society van de sikhs is daarbij aangesloten.

"In de praktijk merken we dat de paar scholen in Limburg waar je nog een tulband of hoofddoek mag dragen, geen concentratiescholen zijn. Daarom vragen we aan alle scholen om met ons te praten.".

Pakta

In het Atheneum van Sint-Truiden zijn op dit moment nog hoofddoeken en tulbanden toegelaten. "Wij voeren tot het algemeen verbod er komt, nog een gedoogbeleid", zegt directeur Nadine Libens. "Maar je kan ons zeker niet vergelijken met die scholen in Antwerpen. Van onze 600 leerlingen dragen er amper vijf of zes een hoofddoek."

In de basisschool Klaver Vijf - ook van het Go! onderwijs - loopt een handvol sikh-kinderen rond met een doekje. "Op dit moment mag dat nog", zegt directeur Carla Boulet. "Maar als dat algemeen verbod er komt, zullen we dat wel moeten toepassen."

Op dit moment lopen er in Klaver Vijf wel enkele kinderen rond met een pakta, een soort van kousje over hun haren. Meisjes hebben een zakdoekje op hun dotje. Sikhs knippen hun haren niet, zo'n pakta is dus ook praktisch.

Bij het GO!-onderwijs weten ze voorlopig nog niet of ze de pakta - in hun tienerjaren ruilen jongens de doek in voor een tulband en meisjes beginnen op die leeftijd een losse hoofddoek te dragen - ook uit de scholen zullen weren.

"Van de school geweerd worden omdat je een geloofstraditie volgt, is volgens ons een inbreuk tegen het internationaal verdrag van de rechten van het kind", vindt Harjinder Singh. "En we willen ook niet dat kinderen hun studierichting kiezen op basis van welke school hen wel toelaat."

donderdag 2 september 2010

Onderwerp: FW: Persbericht 'Golem,help mij! Ik wil mijn tulband graag ook in de klas dragen'

PERSBERICHT

'Golem, help mij! Ik wil mijn tulband graag ook in de klas dragen.'

Sint-Truiden, 4  september om 14 uur op het Europaplein: vzw Guru Nanak Society samen met vzw Internationaal Comité voeren actie voor de toelating van de  tulband/hoofddoek in middelbare scholen. In september 2009 voerde het  gemeenschapsonderwijs het algemeen oofddoekenverbod in. Ook in het vrije  schoolnetwerk laten weinig scholen de hoofddoek/tulband toe. De  Sikh-gemeenschap is bekommerd over de toekomst van de Sikh-jongeren in  Vlaanderen.

Het schooljaar is begonnen. Veel jongeren die van het basisonderwijs naar het middelbaar onderwijs gaan, ervaren grote veranderingen. Veel Sikh-jongeren kiezen een school die hun tulband/hoofddoek aanvaardt, maar dit is niet noodzakelijk de school of richting die aansluit bij hun talenten. Dit zorgt ervoor dat de talenten van de kinderen niet ontwikkeld worden,  met het gevaar van schoolmoeheid, geen motivatie en identiteitscrisis in de latere fase van hun schoolloopbaan.

 'Golem' is een figuur uit een Joodse legende. Hij staat symbool voor bescherming van kinderen en kinderrechten, maar ook voor hoop en verwezenlijking van wensen en dromen. Op het Europaplein in Sint-Truiden staat een Golem, ontworpen door kunstenaar Koen Van Mechelen.
 
 In september 2009 werd het hoofddoek-/tulbandverbod ingevoerd in het GO! In Sint Truiden is er maar één school die de hoofddoek en tulband toelaat. Van je school geweerd worden omdat je een n Vlaanderen ongebruikelijke geloofstraditie volgt, lijkt ons een ernstige schending van de rechten an de mens. De scholen zelf hechten veel belang aan kinderrechten! Artikel 14 van het  Internationaal Verdrag inzake kinderrechten voorziet het recht op godsdienstbeleving. De Sikh-kinderen hopen dat de Golem hun droom zal waarmaken, dat de scholen dit kinderrecht naleven.
 
Voor meer info over het Sikhisme en de Sikh-gemeenschap in België surf naar WWW.SIKHS.BE


maandag 9 augustus 2010

India voor beginners - Afl. 1: Sikhisme

 India voor beginners - Afl. 1: Sikhisme

http://video.canvas.be/sikhisme

http://video.canvas.be/india-voor-beginners-extra-afl-1-de-tulband

Dode en zwaargewonden na zwaar ongeval in Hasselt

Dode en zwaargewonden na zwaar ongeval in Hasselt

http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid961177/dode-en-zwaargewonde-na-zwaar-ongeval-in-hasselt-2.aspx 

08/08 Bij een zwaar verkeersongeval in Hasselt is zondagmiddag een dode gevallen. Dat heeft de lokale politie Hazodi meegedeeld. Een andere man verkeert nog altijd in levensgevaar.

Het ongeval gebeurde op de N80, de expressweg tussen Sint-Truiden en Hasselt. Een voertuig met vijf inzittenden kwam vanuit Sint-Truiden en knalde om een onbekende reden op een rotonde.

De bestuurder, een 59-jarige Indiër uit Landen, overleefde de zware klap niet. Een andere passagier, een sikh uit Sint-Truiden, verkeert nog altijd in levensgevaar.

Twee andere inzittenden, eveneens twee sikhs, raakten zwaargewond maar verkeren niet in levensgevaar. De passagiers waren tussen de 18 en 28 jaar oud. Vermoedelijk was het vijftal onderweg naar een Indiaas sportevenement in Kiewit bij Hasselt.

zondag 1 augustus 2010

Wat is een Kirpan?

Wat is een Kirpan?

http://www.dulu.info/wereld/2010/08/Wat-is-een-Kirpan.html

Kirpan is een ceremonieel zwaard gedragen door alle vrome leden van de Sikh religie. Veel Sikhs vergelijken de symboliek van de Kirpan aan die van de christelijke kruis, benadrukt het feit dat zij staat voor een ideaal, in plaats van in feite dienen als wapen. Het dragen van de Kirpan is een constante herinnering dat sikhs hebben de plicht om mensen te beschermen, vechten voor rechtvaardigheid, en handelen met de deugd. Omdat de Kirpan wordt gezien als een functionele wapen door mensen buiten de Sikh-gemeenschap, sikhs soms stuiten juridische of sociale problemen als gevolg van hun verplichting om de Kirpan dragen.

Gedoopt Sikhs zijn verplicht om te dragen vijf items, bekend als de "Five Ks," te allen tijde. In aanvulling op de Kirpan, de Vijf Ks zijn: de kanga, een paar comfortabele katoenen shorts, de kara, een ijzer-of armband, de Kacha, een houten kammen, en Kesh, of unshorn haar. Volgens de religieuze traditie, om het mandaat dragen de Vijf Ks werd gegeven aan de profeet Guru Gobind Singh in 1699. Net als de kara, is de Kirpan klassiek gemaakt van ijzer.

De Kirpan is versleten vastgebonden aan een riem bekend als een gatra, en de drager is specifiek verboden gebruik te maken van het blad in woede of kwaadwilligheid. Werden echter traditioneel sikhs verwacht dat zij hun kirpans te vestigen op de hulpeloze, of om mensen te helpen in nood te verdedigen. Dit was een belangrijk onderdeel van de Saint-krijger ethos van de Sikh-gemeenschap, met veel Sikh mannen training in vechtsporten te leren hoe anderen effectief te verdedigen tegen aanvallen.

Voor een Sikh, de Kirpan is een zeer belangrijk religieus symbool. Het verwijderen van de Kirpan is niet toegestaan, en het is ook emotioneel traumatisch, omdat het blad is een belangrijk onderdeel van de religieuze identiteit van de drager. De meeste Sikhs dragen hun kirpans onder hun kleding, zodat omstanders in het algemeen niet van bewust dat een blad zelfs wordt gedragen. De Kirpan is typisch strak vastgebonden in de gordel het is versleten, en het kan worden gedragen in verschillende locaties, afhankelijk van de behoeften van de drager.

Helaas voor Sikhs, mensen die niet in de Sikh-gemeenschap de mening van de Kirpan als een potentieel gevaarlijk wapen. Sikhs zijn gevraagd om hun kirpans verwijderen voor passagiers in het vliegtuig, bijvoorbeeld, en ze zijn soms verboden in scholen en andere openbare plaatsen, ondanks protest van de Sikh-gemeenschap. In een verlangen om de dwingende religieuze ruimte aan de Kirpan dragen, hebben sommige gemeenschappen uitdrukkelijk toestemming gegeven voor het gebruik van afgestompte kirpans, waardoor sikhs te behouden dit religieus symbool, terwijl ook de plaatselijke wetten in het voldoen aan betrekking tot wapens.

Also See  : De Kirpaan van de Sikhs